Wedstrijd Heeg

Wedstrijd Heeg

Wedstrijd Heeg

Zoals u, beste lezer, gemerkt hebt, hebben we gisteren geen wedstrijd gevaren in Stavoren door een gebrek aan wind. Reden genoeg om de rest van de dag en avond te genieten van de zon en gezelligheid in onze thuishaven Heeg. Maar vandaag moest er weer gewerkt worden. Op het Heegermeer woei het vandaag slechts 6 tot 8 knopen, dus kwam het aan op techniek en concentratie, vooral dat laatste was wat weggeëbd door de gezelligheid van gister.

Aangekomen bij de baan (welke baan?) bleek dat deze er vrij laat in werd gelegd. En als kers op de taart voeren wij ook nog eens veeeel te ver van het startschip. Dit zorgde ervoor dat we rechts, of van de andere kant links gezien, van het startschip richting de startlijn voeren, en met het hele soepie omhoog werden geloefd. Het Freonskip, dat bakboord voor ons lag, moest loeven en wegklappen voor het startschip waardoor wij gedwongen werden dat ook te doen. Dit had als resultaat dat we 3 minuten te laat startten als één-na-laatste schip. Ontzettend zonde natuurlijk!

In de eerste rakken was het nog hard zoeken naar de wind om de boventon snel te bereiken, de windgoden leken ons te bespelen door de grote verschillen in windsterkte door het hele veld. Op den duur hadden we een beetje in de gaten waar we de wind konden vinden, en hebben we op het tweede kruisrak vier schepen kunnen pakken.

Het feest was echter van korte duur want de echte problemen staken op de ruime en voor-de-windse rakken de kop op. Hier liep het schip niet lekker, en op het tweede ruime windse rak werden we dik ingehaald door de Sted Dockum die een vlaagje wind gevonden hadden met hun naan erop en ons in hun kielzog achter lieten. En bij de benedenton konden we zo weer achteraan aansluiten. De grip op onze bootsnelheid was verloren, en na plaatsen verloren te hebben op dit rak omdat we de boot niet aan het lopen kregen was de toon gezet. En de sfeer was grimmig. Tot op het tandvlees maar met opperste concentratie is nog het beste geprobeerd te halen uit de laatste aan de windse rak richting de finish.

Kort voor de lijn was de wind wederom de weg kwijt, en waren er extra klapjes nodig om te verdedigen tegen de Verandering. In hun poging ons weg te loeven verloor deze echter al zijn snelheid waardoor onze ‘chagrijnige schipper’ (quote schipper Verandering) er bovenuit kon lopen voor het laatste klapje richting stuurboord om vermoeid de finish over te zeilen.

Vandaag hebben we gezien dat het IFKS skûtsjesilen voor team Zorg en Vlijt nog geen koek en ei is, maar beseffen we tegelijkertijd dat we nog veel kunnen bereiken. We hebben veel geleerd en hebben daarbij dankbaar gebruik gemaakt van onze evaluaties en trainingen waarbij we ook waardevolle input kregen van onze Peer van Agt (oud-adviseur van de Striidber in de Grutte A)